Tre metri sopra il cielo.

A wszystko co musisz zrobić to założyć słuchawki położyć się na ziemi i słuchać CD twojego życia, krok po kroku,nic nie możesz przeoczyć:  wszystkie były zblazowane, i wszystkie w jakiś sposób potrzebne są żeby iść dalej Nikt cię nie potępia, nikt cię nie osądza, jesteś tym kim jesteś i nie ma niczego lepszego na świecie. Pauza, przewijanie, play, i jeszcze raz i jeszcze, i od nowa nie wyłączaj nigdy twojego ulubionego artysty kontynuuj nagrywanie,zbierz wszystkie utwory by wypełnić chaos który masz wewnątrz siebie I jeśli pojawi się jedna łza kiedy będziesz słuchał Nie bój się, to będzie łza fana, który słucha swojej ulubionej piosenki... Cała reszta to zwykły hałas.

Jest źle a moja psychika całkowicie odmawia mi posłuszeństwa. Rozpada się na małe malutkie kawałki. Zamykam się w swoich czterech ścianach i najchętniej nie wychodziłabym ze swojego pokoju. Wiem, przesiadywanie w nim i zamęczanie się myślami do niczego nie prowadzi. Ale jak na dzień dzisiejszy nie obchodzi mnie to. Co najgorsze przez całą tą plątaninę emocji jeszcze bardziej niż zwykle cenię sobie samotność. Zwyczajne sam na sam z muzyką/książką/filmem. Przez co odsuwam od siebie część ludzi. I zdaję sobie sprawę z tego, że takim zachowaniem cholernie ich ranię. Szczególnie jedną. Przyjaciółkę. Nie wiem dlaczego, ale nie potrafię porozmawiać z nią o tym co się dzieje. Unikam jakiegokolwiek kontaktu. Czym jest to wszystko spowodowane ? Umm "konflikty rodzinne"? Z przerażeniem odkrywam, że chyba w każdym domu, są epizody albo i notorycznie powielające się scenariusze sytuacji o których nigdy byśmy nie pomyśleli w kontekście danej rodziny. A jednak. U mnie też kolorowo nie jest. I to można powiedzieć odkąd pamiętam... jednak zawsze wydawało mi się, że jestem silna, potrafię się odizolować i nie ma to dla mnie żadnych konsekwencji. Ale tutaj chyba się myliłam. Zbyt dużo emocji we mnie wzbiera. Odbija się to na szkole... Chociaż tutaj nie jestem pewna, czy winą za niepowodzenia w nauce nie chcę czasem obarczyć rodziców, ich konfliktów. Żeby nie obwiniać siebie. Na nieszczęście matura coraz bliżej. A ja nie mogę zebrać się w sobie, zabrać do nauki. Niezbyt dobrze zaczęłam ten rok, no i cóż dodatkowo teraz i to siedzi mi w głowie. Jedyne na co chyba nie mogę narzekać to faceci. Chociaż... ugh Ci, którzy są... lub byli... Nie spełniają moich oczekiwań. A ja byle kim zaspokoić się nie chcę,

Tak naprawdę do napisania notki dzisiaj, zmobilizował mnie film. Film, który wg mnie jest ponad "The notebook" czy "A walk to remember" Tak cholernie mnie wzruszył a zakończenie totalnie zaskoczyło. Więc co to jest ? Tre metri sopra il cielo Cytat na początku notki, to właśnie ostatnie zdania z tego filmu. Na jakiekolwiek podsumowanie czy streszczenie tej produkcji nadaje się jeden jedyny tekst z soup.io :

"nie chcę faceta, który zapuka do mojego serca, niepewnie zapyta czy może wejść i przeprosi za to, że a nuż przeszkadza.  takiego, który wpadnie trzaskając drzwiami, z włosami w nieładzie, błyskiem w oku i fajką w ustach.  chcę kogoś, kto dając mi szczęście, trochę namiesza.  rozkocha mnie w sobie, a kolejną kłótnią oderwie jakiś fragment mięśnia, którego tym razem ani mostek, ani żebra, nie ochronią."

 

(ja też marzę o takiej miłości, o takim facecie. Zbuntowanym, "niegrzecznym chłopcu", który zwariuje z miłości do mnie.)

Teraz koniecznie muszę zdobyć książkę. "Trzy metry nad niebem" (To też polski tytuł filmu) Cóż pewnie na specjalne zamówienie w empiku bo nigdzie nie jest dostępna -,- Na razie mam ebooka, ale normalną wersję MUSZĘ mieć. Poza tym ściągnęłam właśnie na wieczór hmm podobno coś jakby 2 cz. filmu... "Tylko Ciebie chcę".

I właśnie znalazłam wersję filmu "tre metri sopra il cielo" z 2010 roku z Mario Casas... ale koleś jakoś dziwnie się szczerzy cały czas. Wolę tą z 2004r z Riccardo Scamarcio, którą oglądałam.

OMG. Idę spać bo już po wpół do trzeciej !